Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Minime id quidem, inquam, alienum, multumque ad ea, quae quaerimus, explicatio tua ista profecerit. Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate. Atque ita re simpliciter primo collocata reliqua subtilius persequentes corporis bona facilem quandam rationem habere censebant; Themistocles quidem, cum ei Simonides an quis alius artem memoriae polliceretur, Oblivionis, inquit, mallem. Manebit ergo amicitia tam diu, quam diu sequetur utilitas, et, si utilitas amicitiam constituet, tollet eadem. Hosne igitur laudas et hanc eorum, inquam, sententiam sequi nos censes oportere? Duo Reges: constructio interrete.

Tum Piso: Atqui, Cicero, inquit, ista studia, si ad imitandos summos viros spectant, ingeniosorum sunt; Quae cum dixissem, Habeo, inquit Torquatus, ad quos ista referam, et, quamquam aliquid ipse poteram, tamen invenire malo paratiores. Te autem hortamur omnes, currentem quidem, ut spero, ut eos, quos novisse vis, imitari etiam velis. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Quam tu ponis in verbis, ego positam in re putabam. Gracchum patrem non beatiorem fuisse quam fillum, cum alter stabilire rem publicam studuerit, alter evertere. His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent. Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -;

Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio. Itaque ad tempus ad Pisonem omnes. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora.

Scrupulum, inquam, abeunti; Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. In motu et in statu corporis nihil inest, quod animadvertendum esse ipsa natura iudicet? Laelius clamores sofòw ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. Nam adhuc, meo fortasse vitio, quid ego quaeram non perspicis. Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Omnia peccata paria dicitis. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Sed quid sentiat, non videtis.

Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Alterum autem genus est magnarum verarumque virtutum, quas appellamus voluntarias, ut prudentiam, temperantiam, fortitudinem, iustitiam et reliquas eiusdem generis. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. De quibus etsi a Chrysippo maxime est elaboratum, tamen a Zenone minus multo quam ab antiquis; Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest.

Nam qui valitudinem aestimatione aliqua dignam iudicamus neque eam tamen in bonis ponimus, idem censemus nullam esse tantam aestimationem, ut ea virtuti anteponatur. Aut, si nihil malum, nisi quod turpe, inhonestum, indecorum, pravum, flagitiosum, foedum-ut hoc quoque pluribus nominibus insigne faciamus-, quid praeterea dices esse fugiendum? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. Stulti autem malorum memoria torquentur, sapientes bona praeterita grata recordatione renovata delectant. Sed finge non solum callidum eum, qui aliquid improbe faciat, verum etiam praepotentem, ut M. Semper enim ex eo, quod maximas partes continet latissimeque funditur, tota res appellatur. Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat. Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; Istius modi autem res dicere ornate velle puerile est, plane autem et perspicue expedire posse docti et intellegentis viri. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur.

Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda. Aliis esse maiora, illud dubium, ad id, quod summum bonum dicitis, ecquaenam possit fieri accessio. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici.

Nemo est igitur, quin hanc affectionem animi probet atque laudet, qua non modo utilitas nulla quaeritur, sed contra utilitatem etiam conservatur fides. A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Sin eam, quam Hieronymus, ne fecisset idem, ut voluptatem illam Aristippi in prima commendatione poneret. In enumerandis autem corporis commodis si quis praetermissam a nobis voluptatem putabit, in aliud tempus ea quaestio differatur. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Sapientia enim et animi magnitudinem complectitur et iustitiam, et ut omnia, quae homini accidant, infra se esse iudicet, quod idem ceteris artibus non contingit. Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem. Quod autem ratione actum est, id officium appellamus. Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Atque haec contra Aristippum, qui eam voluptatem non modo summam, sed solam etiam ducit, quam omnes unam appellamus voluptatem.

Atque omnia quidem scire, cuiuscumque modi sint, cupere curiosorum, duci vero maiorum rerum contemplatione ad cupiditatem scientiae summorum virorum est putandum. Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Quid loquor de nobis, qui ad laudem et ad decus nati, suscepti, instituti sumus? Non potes, nisi retexueris illa. Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri. Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem laetus. Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium? Hoc non est positum in nostra actione. Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus;

An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Non potes ergo ista tueri, Torquate, mihi crede, si te ipse et tuas cogitationes et studia perspexeris; Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Quis enim potest ea, quae probabilia videantur ei, non probare? Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Quae enim dici Latine posse non arbitrabar, ea dicta sunt a te verbis aptis nec minus plane quam dicuntur a Graecis. Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Esto, fecerit, si ita vis, Torquatus propter suas utilitatesmalo enim dicere quam voluptates, in tanto praesertim viro-, num etiam eius collega P. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere.

Dicam, inquam, et quidem discendi causa magis, quam quo te aut Epicurum reprehensum velim. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Ex eorum enim scriptis et institutis cum omnis doctrina liberalis, omnis historia. Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus;

Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Qui cum praetor quaestionem inter sicarios exercuisset, ita aperte cepit pecunias ob rem iudicandam, ut anno proximo P. Quid dubitas igitur, inquam, summo bono a te ita constituto, ut id totum in non dolendo sit, id tenere unum, id tueri, id defendere? Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; An dubium est, quin virtus ita maximam partem optineat in rebus humanis, ut reliquas obruat? In primo enim ortu inest teneritas ac mollitia quaedam, ut nec res videre optimas nec agere possint.

Si longus, levis. Curium putes loqui, interdum ita laudat, ut quid praeterea sit bonum neget se posse ne suspicari quidem. Atque ego: Scis me, inquam, istud idem sentire, Piso, sed a te opportune facta mentio est. Gracchum patrem non beatiorem fuisse quam fillum, cum alter stabilire rem publicam studuerit, alter evertere. Idque testamento cavebit is, qui nobis quasi oraculum ediderit nihil post mortem ad nos pertinere? Polemoni et iam ante Aristoteli ea prima visa sunt, quae paulo ante dixi. Illud autem ipsum qui optineri potest, quod dicitis, omnis animi et voluptates et dolores ad corporis voluptates ac dolores pertinere? Itaque ne iustitiam quidem recte quis dixerit per se ipsam optabilem, sed quia iucunditatis vel plurimum afferat. Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus; At Zeno eum non beatum modo, sed etiam divitem dicere ausus est. Qui enim voluptatem ipsam contemnunt, iis licet dicere se acupenserem maenae non anteponere. Non enim, si malum est dolor, carere eo malo satis est ad bene vivendum.

Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere. Hos contra singulos dici est melius. Polemoni et iam ante Aristoteli ea prima visa sunt, quae paulo ante dixi. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Sed virtutem ipsam inchoavit, nihil amplius. Sed non sunt in eo genere tantae commoditates corporis tamque productae temporibus tamque multae.

De maximma autem re eodem modo, divina mente atque natura mundum universum et eius maxima partis administrari. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Contemnit enim disserendi elegantiam, confuse loquitur. Nam quod ait sensibus ipsis iudicari voluptatem bonum esse, dolorem malum, plus tribuit sensibus, quam nobis leges permittunt, cum privatarum litium iudices sumus. Inscite autem medicinae et gubernationis ultimum cum ultimo sapientiae comparatur. Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim? In eo autem voluptas omnium Latine loquentium more ponitur, cum percipitur ea, quae sensum aliquem moveat, iucunditas. Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Nam illud quidem adduci vix possum, ut ea, quae senserit ille, tibi non vera videantur. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri.