Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare? In eo enim positum est id, quod dicimus esse expetendum. Sin est etiam corpus, ista explanatio naturae nempe hoc effecerit, ut ea, quae ante explanationem tenebamus, relinquamus. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere. Causa autem fuit huc veniendi ut quosdam hinc libros promerem.

Ego, quam ille praeponendam et magis eligendam, beatiorem hanc appello nec ullo minimo momento plus ei vitae tribuo quam Stoici. Quae adhuc, Cato, a te dicta sunt, eadem, inquam, dicere posses, si sequerere Pyrrhonem aut Aristonem. An dubium est, quin virtus ita maximam partem optineat in rebus humanis, ut reliquas obruat? Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius? Quid, si non modo utilitatem tibi nullam afferet, sed iacturae rei familiaris erunt faciendae, labores suscipiendi, adeundum vitae periculum? Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Suam denique cuique naturam esse ad vivendum ducem. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti.

Quod maxime efficit Theophrasti de beata vita liber, in quo multum admodum fortunae datur. Aliena dixit in physicis nec ea ipsa, quae tibi probarentur; Hi curatione adhibita levantur in dies, valet alter plus cotidie, alter videt. Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita? Nihil est enim, de quo aliter tu sentias atque ego, modo commutatis verbis ipsas res conferamus. Hoc foedus facere si potuerunt, faciant etiam illud, ut aequitatem, modestiam, virtutes omnes per se ipsas gratis diligant.

In voluptate corporis-addam, si vis, animi, dum ea ipsa, ut vultis, sit e corpore-situm est vivere beate. Sed et illum, quem nominavi, et ceteros sophistas, ut e Platone intellegi potest, lusos videmus a Socrate. Haec qui audierit, ut ridere non curet, discedet tamen nihilo firmior ad dolorem ferendum, quam venerat. Aristoteles, Xenocrates, tota illa familia non dabit, quippe qui valitudinem, vires, divitias, gloriam, multa alia bona esse dicant, laudabilia non dicant. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Sic enim maiores nostri labores non fugiendos tristissimo tamen verbo aerumnas etiam in deo nominaverunt. Hic ego: Etsi facit hic quidem, inquam, Piso, ut vides, ea, quae praecipis, tamen mihi grata hortatio tua est. Et ille ridens: Age, age, inquit,-satis enim scite me nostri sermonis principium esse voluisti-exponamus adolescenti,. Nam si +omnino nos+ neglegemus, in Aristonea vitia incidemus et peccata obliviscemurque quae virtuti ipsi principia dederimus;

Illo enim addito iuste fit recte factum, per se autem hoc ipsum reddere in officio ponitur. Huic ego, si negaret quicquam interesse ad beate vivendum quali uteretur victu, concederem, laudarem etiam; Nam memini etiam quae nolo, oblivisci non possum quae volo. Si de re disceptari oportet, nulla mihi tecum, Cato, potest esse dissensio. Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Ita relinquitur sola haec disciplina digna studiosis ingenuarum artium, digna eruditis, digna claris viris, digna principibus, digna regibus.

Servari enim iustitia nisi a forti viro, nisi a sapiente non potest. Duo Reges: constructio interrete. Itaque rursus eadem ratione, qua sum paulo ante usus, haerebitis. Nihil enim desiderabile concupiscunt, plusque in ipsa iniuria detrimenti est quam in iis rebus emolumenti, quae pariuntur iniuria. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit.

Illa tamen simplicia, vestra versuta. Quod enim dissolutum sit, id esse sine sensu, quod autem sine sensu sit, id nihil ad nos pertinere omnino. Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Immo vero, inquit, ad beatissime vivendum parum est, ad beate vero satis. Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur. Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Si enim non fuit eorum iudicii, nihilo magis hoc non addito illud est iudicatum-. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim. Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers?

Certe non potest. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Experiamur igitur, inquit, etsi habet haec Stoicorum ratio difficilius quiddam et obscurius.

Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Cuius similitudine perspecta in formarum specie ac dignitate transitum est ad honestatem dictorum atque factorum. Aut, Pylades cum sis, dices te esse Orestem, ut moriare pro amico?

Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam? Et quae per vim oblatum stuprum volontaria morte lueret inventa est et qui interficeret filiam, ne stupraretur. Teneamus enim illud necesse est, cum consequens aliquod falsum sit, illud, cuius id consequens sit, non posse esse verum. Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Non laboro, inquit, de nomine. Critolaus imitari voluit antiquos, et quidem est gravitate proximus, et redundat oratio, ac tamen is quidem in patriis institutis manet. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem.

Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. At enim hic etiam dolore. Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. Huc et illuc, Torquate, vos versetis licet, nihil in hac praeclara epistula scriptum ab Epicuro congruens et conveniens decretis eius reperietis. Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Tum Piso: Atqui, Cicero, inquit, ista studia, si ad imitandos summos viros spectant, ingeniosorum sunt;

Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Nam si beatus umquam fuisset, beatam vitam usque ad illum a Cyro extructum rogum pertulisset. Ita redarguitur ipse a sese, convincunturque scripta eius probitate ipsius ac moribus.

Quando enim Socrates, qui parens philosophiae iure dici potest, quicquam tale fecit? Nihilne est in his rebus, quod dignum libero aut indignum esse ducamus? Si quae forte-possumus. Alterum autem genus est magnarum verarumque virtutum, quas appellamus voluntarias, ut prudentiam, temperantiam, fortitudinem, iustitiam et reliquas eiusdem generis. Quid affers, cur Thorius, cur Caius Postumius, cur omnium horum magister, Orata, non iucundissime vixerit? Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Quasi vero aut concedatur in omnibus stultis aeque magna esse vitia, et eadem inbecillitate et inconstantia L. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Si enim sapiens aliquis miser esse possit, ne ego istam gloriosam memorabilemque virtutem non magno aestimandam putem. Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum;

Quippe, inquieta cum tam docuerim gradus istam rem non habere quam virtutem, in qua sit ipsum etíam beatum. Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum; Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Et quoniam haec deducuntur de corpore quid est cur non recte pulchritudo etiam ipsa propter se expetenda ducatur?

Ergo in hac ratione tota de maximis fere rebus Stoici illos secuti sunt, ut et deos esse et quattuor ex rebus omnia constare dicerent. Numquam hoc ita defendit Epicurus neque Metrodorus aut quisquam eorum, qui aut saperet aliquid aut ista didicisset. Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Numquam audivi in Epicuri schola Lycurgum, Solonem, Miltiadem, Themistoclem, Epaminondam nominari, qui in ore sunt ceterorum omnium philosophorum. Ea possunt paria non esse. Quod etsi ingeniis magnis praediti quidam dicendi copiam sine ratione consequuntur, ars tamen est dux certior quam natura. Non potes ergo ista tueri, Torquate, mihi crede, si te ipse et tuas cogitationes et studia perspexeris; Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Ergo infelix una molestia, fellx rursus, cum is ipse anulus in praecordiis piscis inventus est? Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum. Qui haec didicerunt, quae ille contemnit, sic solent: Duo genera cupiditatum, naturales et inanes, naturalium duo, necessariae et non necessariae. Dicuntur ista, Cato, magnifice, inquam, sed videsne verborum gloriam tibi cum Pyrrhone et cum Aristone, qui omnia exaequant, esse communem?